Sabrın Sonu: Şemi'nin Mutfağı

Öğrencilik kendine has zorlukları barındırır. Hele Erzurum ayazında tir tir titreyip kendinizi rahat hissedeceğiniz tanıdık bir yuva yahut sıcak bir çay ile içinizi ısıtacak bir mekan ararsınız. Şemi’nin mutfağı işte o mekan…

  • 06.07.2017
  • Emelcan Pehlivan

Bahar, her ne kadar şark güneşini parlatsa da, Erzurum’un soğuğu üşütmeyi sürdürür insanı. Atatürk Üniversitesi’nin hemen karşısında küçük bir mekan fark edip içeri girmemle başladı hikaye. Mekan, kavrulmuş nane kokusuyla karşılıyor konuğunu. Çocukluktan bakiye bencileyin bir samimiyet beliriyor. Annelerin donattığı akşam sofrasına beklenenler gibi hissediyor insan. Mutfaktan “çocuklar istediğiniz yere geçip oturun elimde mantı var bitirip geliyorum” demesi mest ediyor insanı. Mekana göz gezdirmekten kendimi alamıyorum. Ufacık bir yemekhane burası. Evcimen bir ruhu var adeta. Duvarlarda emektar güğümler, tavalar, beraberinde halılar asılı.

Büsbütün huzur buluyorum Şemi’nin mutfağında. Güleryüzlü Şemi Hanım hoşsohbetiyle bizleri karşılıyor. İçten gülüşü mazinin ona yaşattıklarına bir meydan okuyor sanki.

 

Sorunca tebessümünün ardındakini, başlıyor söze:

 

“Çocukluğumdan beri hep kendi yerimi açıp misafirlerime kendi ev yapımı yemeklerimi ikram etmek isterdim. Evlendim, çocuklarım oldu, eşim evde çocuklarımızı büyütmek istememizden yana olduğu için bir türlü fırsat bulamadım. Aslında hayallerimi lafta ertelemiştim. Gizli gizli sürekli mekan bakıp neler yapabileceğimi düşünüyordum. Bir gün bu mekanın devredildiğini duydum. Her işimi bırakıp mekan sahibi ile görüştüm. Kafeyi devralmak için maddi imkan yoktu ama çocukluk hayalimi gerçekleştirmek vereceğim karara bağlıydı. Girişimci kadınlar için devletin destek programlarının olduğunu öğrendim. Hiç zaman kaybetmeden başvurularımı yaptım. Aynı gün mekanı devraldım. Hiç pişman olmadım. Beş yıldır ben işletiyorum. Arada çocuklarım da yardımcı oluyor bana, birlikte çalışıp birlikte büyüyoruz. Evimi kafeye taşıdım diyebilirim. Kafemin aşçısı ben, garsonu ben, servis elemanı ben. Her şeyi benim. İstediğim yemekleri yapıp misafirlerimin beğenisine sunuyorum. Çok şükür bütün dostlarımız memnun.”  

 

Şemi Hanım’ın hoşsohbeti ve mekanın samimiyeti kadın emeğinin takdire şayan verimlerinden ileri geliyor olsa gerek. Koşullara inat tüm gücüyle işine ve evlatlarına sarılması bir sedefkârı andırıyor. Yılmadan ahşabı sedef ile parlatan bir sedefkârı...

 

“Bir sır ki âşikâre,

Avcı yenik şikâre.

Yalnız, yalnız sabırda

Çaresizliğe çare...”

 

Necip Fazıl Kısakürek

 

 

Bu Yazıyı Paylaş:

Benzer Yazılar:

Sazın Ustaları Aşıklar

Sazın Ustaları Aşıklar

Anadolu’ya varışıyla yepyeni bir yaşamın kapısını da aralayan Türk toplumu, özgün bir kültürel kimliğe bürünmüş; bu yeni kimliğin duygu dünyasının rehberi de aşıklar olmuş...

Devamını Oku
Şemsiyelerin Ters Açıldığı Gün: Manisa Mesir Festivali

Şemsiyelerin Ters Açıldığı Gün: Manisa Mesir Festivali

On altıncı yüzyıldan bugüne uzanan, Manisa'nın yalçın dağlarına, tarihi kubbelerine teşne bir gelenek... Manisa Mesir Festivali bir kez daha ağırladı kalabalıkları, eller göğe, eller şifaya uzandı bir kez daha.

Devamını Oku

En Sadık Tanık: Ahlat

Bir tanık bunca olayı yıllarca eskitmeden, değiştirmeden nasıl anlatır? Doğu Anadolu’nun incileri arasında saklı Nemrut, Süphan ve Yukarı Murat-Van bölümünde 34 bin nüfuslu Bitlis’in mağrur merkezidir Ahlat.

Devamını Oku