Sabrın Sonu: Şemi'nin Mutfağı

Öğrencilik kendine has zorlukları barındırır. Hele Erzurum ayazında tir tir titreyip kendinizi rahat hissedeceğiniz tanıdık bir yuva yahut sıcak bir çay ile içinizi ısıtacak bir mekan ararsınız. Şemi’nin mutfağı işte o mekan…

  • 06.07.2017
  • Emelcan Pehlivan

Bahar, her ne kadar şark güneşini parlatsa da, Erzurum’un soğuğu üşütmeyi sürdürür insanı. Atatürk Üniversitesi’nin hemen karşısında küçük bir mekan fark edip içeri girmemle başladı hikaye. Mekan, kavrulmuş nane kokusuyla karşılıyor konuğunu. Çocukluktan bakiye bencileyin bir samimiyet beliriyor. Annelerin donattığı akşam sofrasına beklenenler gibi hissediyor insan. Mutfaktan “çocuklar istediğiniz yere geçip oturun elimde mantı var bitirip geliyorum” demesi mest ediyor insanı. Mekana göz gezdirmekten kendimi alamıyorum. Ufacık bir yemekhane burası. Evcimen bir ruhu var adeta. Duvarlarda emektar güğümler, tavalar, beraberinde halılar asılı.

Büsbütün huzur buluyorum Şemi’nin mutfağında. Güleryüzlü Şemi Hanım hoşsohbetiyle bizleri karşılıyor. İçten gülüşü mazinin ona yaşattıklarına bir meydan okuyor sanki.

 

Sorunca tebessümünün ardındakini, başlıyor söze:

 

“Çocukluğumdan beri hep kendi yerimi açıp misafirlerime kendi ev yapımı yemeklerimi ikram etmek isterdim. Evlendim, çocuklarım oldu, eşim evde çocuklarımızı büyütmek istememizden yana olduğu için bir türlü fırsat bulamadım. Aslında hayallerimi lafta ertelemiştim. Gizli gizli sürekli mekan bakıp neler yapabileceğimi düşünüyordum. Bir gün bu mekanın devredildiğini duydum. Her işimi bırakıp mekan sahibi ile görüştüm. Kafeyi devralmak için maddi imkan yoktu ama çocukluk hayalimi gerçekleştirmek vereceğim karara bağlıydı. Girişimci kadınlar için devletin destek programlarının olduğunu öğrendim. Hiç zaman kaybetmeden başvurularımı yaptım. Aynı gün mekanı devraldım. Hiç pişman olmadım. Beş yıldır ben işletiyorum. Arada çocuklarım da yardımcı oluyor bana, birlikte çalışıp birlikte büyüyoruz. Evimi kafeye taşıdım diyebilirim. Kafemin aşçısı ben, garsonu ben, servis elemanı ben. Her şeyi benim. İstediğim yemekleri yapıp misafirlerimin beğenisine sunuyorum. Çok şükür bütün dostlarımız memnun.”  

 

Şemi Hanım’ın hoşsohbeti ve mekanın samimiyeti kadın emeğinin takdire şayan verimlerinden ileri geliyor olsa gerek. Koşullara inat tüm gücüyle işine ve evlatlarına sarılması bir sedefkârı andırıyor. Yılmadan ahşabı sedef ile parlatan bir sedefkârı...

 

“Bir sır ki âşikâre,

Avcı yenik şikâre.

Yalnız, yalnız sabırda

Çaresizliğe çare...”

 

Necip Fazıl Kısakürek

 

 

Bu Yazıyı Paylaş:

Benzer Yazılar:

Tohumdan Hasata Bir Anadolu Öyküsü: Ekmek

Tohumdan Hasata Bir Anadolu Öyküsü: Ekmek

Sofralarımızın vazgeçilmezi belli başlı hasletlerimizden olarak gördüğümüz, o olmasa karnımızın doymadığı ekmek, eski çağlardan beri topraklarımızın demirbaşı.

Devamını Oku
Kış Mevsiminin Vazgeçilmezi: Bucak'ın Salebi

Kış Mevsiminin Vazgeçilmezi: Bucak'ın Salebi

“Kışın en güzel tarafı ne biliyor musun? dedi. Mandalina yiyebilmek.” diyor Emrah Serbes. Oysaki kışın kıymeti mandalina ile sınırlı değil. Kabak, ayva tatlısı, havuç, nar, kestane, bozadan girip salepten çıkar soba önündeki kış sohbetleri. Biz ise muhabbete salepten başlayacağız.

Devamını Oku
Kemik Tarak

Kemik Tarak

Aşığın bakışını bahar, zülüflerini kement, dalgasını tanıdık denizlere benzeten nedir? Tarağa şâne, tarak ustasına şânesaz demişler. Kemikten tarak yontan Sivas'ın şanesazlarına saygı duruşudur bu yazı.

Devamını Oku