Yabani Otların Gölgesinde: Ünye Kalesi

İşlevini yitirmiş bir yanardağın kraterleri üzerindeki dik yamaçlara takılıyor gözlerimiz. Bize göre devasa kayalardan başkası değil bu. Lakin bir köylüye göre öyle değil: “Orası Ünye Kalesi’dir”.

  • 30.10.2017
  • Merve Gürel

Kalede gezgini ilk karşılayan 6. yüzyılda yapıldığı sanılan, yerden epey yüksekte bulunan ve araştırmacıların, işçilerin halat vasıtasıyla yaptığını söyledikleri mezarlardır. İlk bakışta gözetleme yeri sandığımız fakat dışı epey gösterişli olan bu yapılar aslında mezar. Merhumların pek güzel bir manzaraya sahip olduğunu ve epey şanslı olduklarını düşündürtüyor. Acaba o krallar yaşarken de bu güzelliğin tadını çıkarıyorlar mıydı yoksa savaştan ve güvenlik telaşından bu manzarayı fark edemiyorlar mıydı? İkisi de olası.

Gelen her hükümdar şehri, yeşili, maviyi bu manzaradan izledi. Ama günümüzde bu manzarayı görmek için ne kral ne de asker olmaya gerek olmadığını bilmek, barış içinde vaktinde telaşlı askerlerin adımladığı merdivenlerde oturmak, hala bu yapı ayaktayken bunları deneyimlemek paha biçilemez.

“Bu yapı hala ayaktayken” ifadesini yanlış okumadınız. Öyle ki birkaç metreyi bile dikenli, uzun, yabani otların üzerinden sekerek ilerlemeniz hayli güç. Toprak ve ot altında kalmayan azınlık kısmı gezmek ise cesaret işi. Zira ziyaretçi için hiçbir güvenlik önlemi maalesef alınmamış. Yapılan tek somut şey ise yaklaşık on basamaktan oluşan metal bir merdiven. Daha bayrağın dikili olduğu yere çıkamadan terden sırılsıklam olmamak, nefesinizin kesilmemesi işten değil. Kalenin o ünlü, kayanın içi oyularak yapılmış mezarlarını görmeye gittiğinizde ise mezarlardan geriye kalan tek şeyin içlerini dolduran yılan ve kertenkeleler olduğunu fark ediyorsunuz. Dahası, kalenin içindeki iki tünelden biri yukarıdan atılan taş ve çöplerden tıkanmış durumdadır. Diğerini ise o ot topluluğu arasında görmemiş ya da görüp de dikkat etmemiş olabiliriz. Lakin o büyük tünel kişilere eski halini, aşağıya, tepenin eteklerindeki suya inen askerleri hatta ve hatta sonunda kral hazineleri olan gizli geçitlerin olabileceği ihtimalini hayal ettirir.

 

Tüm bu bakımsızlığın da kaynağını oluşturan şey ise herhalde ilgisizliktir. Aslında bir daire içinde birbirini kovalayan iki sözcük bunlar. Kale artık ilgisizlikten bakımsızlaşmış ya da bakımsızlıktan artık üzerindeki ilgiyi yitirmiştir. Daha da üzücüsü ise henüz kaleye girmeden başlayan vandallığa şahitlik etmektir. Kişilerin kendi ve sevdiklerinin adlarını tarihi bir eserin üzerine  yazma ya da kazıma içgüdüsünün bir tabloda eğitim oranı ile ters orantılı olarak gösterildiğine kanaat getirip M.Ö. 250’de bu kaleyi yaptırtan; şu an da mezarında kemikleri sızlayan Pontus Kralı İkinci Mitradates’ten özür diliyoruz. Hatta daha sonrasında bu topraklara sahip olan, bu kaleye bir şeyler katan, restore eden, ettiren tüm hükümdar ve kişilerden de…

 

 

Bu Yazıyı Paylaş:

Benzer Yazılar:

Boğaz Efsaneleri: Zeus ve İo

Boğaz Efsaneleri: Zeus ve İo

Bir aşk hikayesinden doğar Boğaz, okyanus tanrısının torununun ruhuyla önümüzde uzanır. Boğaz’ın bu ulvi güzelliği, ancak tanrısal bir hikayeyle açıklanabilir…

Devamını Oku
Demir Ustası

Demir Ustası

Tokmağın sesinden konuğu bildirecek kadar efsunlu bir zanaat demircilik. Bu engin Anadolu’da ceviz kapı ile demir tokmağın ezeli sevdası hangi hayırların habercisi oldu kim bilir? Kapı her çalınışında hangi yüreklere heyecan, hangi akıllara efkar düştü kim sorar? Asırları var Safranbolu’nun taş kaldırımlarında yankılanır tok demir sesleri. O sesler ki emektar demir ustalarının şaheseri.

Devamını Oku
Sevgilerle Zeki Müren

Sevgilerle Zeki Müren

Bodrum birçok kişi için deniz, güneş, eğlence demek olabilir ama tarihi, sosyal ve sanatsal açıdan da insanı doyurabilen bir yer. Yaşarken de tatil için gelindiğinde de ajanda yelpazesini geniş tutup çeşitlendirmekte fayda var. Bu çeşitliliğe ilk olarak eklenebilecek şey sanat güneşimiz Zeki Müren’in ömrünün son yıllarını geçirdiği Bodrum’daki evi.

Devamını Oku